Terwijl hij vroeger vooral losse momenten aan elkaar reeg, heeft Luc tegenwoordig het gevoel dat zijn verhaal vorm krijgt. Als jonge vijftiger kan hij terugkijken op een ”opeenstapeling van leven”.In zijn vijftien jaar directeurschap stond hij aan de basis van de oprichting van de nieuwe afdelingen restauratiekunst, monumentale kunst en mozaďekkunst in de academie van Wilrijk. Maar er bleef in die functie te weinig tijd over om zelf nog artistiek bezig te zijn.
Als leerkracht staat hij nu terug in het deeltijds kunstonderwijs waar de jonge gedreven studenten hem steeds weten te verrassen met vragen. Om daarop te kunnen antwoorden is hij zelf ook weer een stukje aan het studeren gegaan. Dat houdt de geest scherp.
Luc Cappaert is een soort dirigent die zijn bewegingsruimte nodig heeft. Het atelier moet naar eigen zeggen gewoon een plaats zijn met de juiste ‘lichtinval’ en ‘voldoende ruimte’ waar hij de indrukken van de realiteit kan verwerken en een brug kan slaan tussen droom en werkelijkheid. Hij houdt wel van de tijdelijke eenzaamheid in zijn denken.
“Wanneer ik nadenk over mijn oeuvre van getekende lijnen en geschilderde kleuren zie ik vandaag helder hoe ik mijn artistieke ontwikkeling morgen een ander nieuw licht kan geven. Het beeldend verhaal wordt scherper omdat techniek, emotie en filosofie in een juister dialoog staan. Maar het streven naar een zo groot mogelijke ‘indruk van realiteit’ door middel van diverse beeldindrukken in een palet van gemengde technieken en concepten was, en is nog steeds, de drager van mijn werk. Het is een manier van informatieoverdracht die in de eerste plaats tot doel heeft de kijker mijn ‘inkijken’ te laten zien.”Luc Cappaert